do tych pagórków leśnych, do tych bananów zielonych

Jest mi tęskno. Im dalej od powrotu, tym częściej Masindi do mnie wraca. Wracają dzieci – Majorien, Promise, David, Geoffrey, Martha, Judith, dziewczyny – Gorreti, Hope, Jacky, Maria, chłopaki – Patrick, Robert, Jona, Jonathan, nawet Rogers czy David. Wraca taniec i muzyka, zieleń i słońce. Kurz i deszcz.

 

Wraca życie bez kłopotów. Taka prawda. Oprócz problemów bardzo przyziemnych, kłopotów dnia codziennego, w Masindi, w Window of Life nie dosięgało nas wiele więcej. A nawet jeśli dosięgało, to byliśmy chronieni tarczą odległości, skupienia na zadaniach i chłonięcia otaczającej rzeczywistości.

 

A teraz tarczy ni ma. Dzieci ni ma, dziewczyn i chłopaków też ni. Po raz pierwszy jest mi z tego powodu naprawdę smutno.

1 komentarz

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.